Jongeren aan het woord - Februari


Oonark is een Antwerpse jongere die zichzelf beschrijft als een mens zoals iedereen. Google mij gewoon, dan krijg je te zien wie ik ben. Onder die ogenschijnlijke nonchalance zien we een zeer geëngageerde, creatieve jongeman die wel degelijk een goed beeld heeft van wie hij is.

Ik maak muziek en ben een soort van kunstenaar. Maar ik vind dat je kunst niet kan leren en zeker niet studeren. Kunstenaar zijn betekent volgens mij: creatief zijn. Dus je kan wel technieken aanleren en jezelf oefenen, maar de kunst zelf zal je niet leren. Verder ben ik ervan overtuigd dat je alleen van mensen iets kan leren, niet van instituties. Hoewel ik een diploma Muziek bezit, heb ik in die opleiding eigenlijk niets bijgeleerd.

Hij vond op straat een flyer van de Samenlevingsdienst : Op dat moment was ik net op zoek naar een project als kunstenaar/muzikant. Omdat ik, zeker in deze coronatijden, nood had aan connectie, heb ik contact opgenomen met Jeroen van de Samenlevingsdienst. Ik was al geïnteresseerd in vrijwilligerswerk en wilde heel graag een bijdrage leveren aan de samenleving. Voor mijn Samenlevingsdienst had ik hier en daar wel wat gewerkt, maar dat gaf me weinig voldoening, omdat ik niet het gevoel had een meerwaarde te kunnen zijn. Wanneer je enkel werkt om geld te verdienen geeft dat geen voldoening. Nu ik mijn Samenlevingsdienst aan het uitvoeren ben, krijg ik het gevoel dat ik aan iets positiefs meewerk. Je bent er voor andere mensen. We zijn samen allemaal mensen.


Een grote vriendenkring

Door de coronamaatregelen was het heel moeilijk om een project binnen zijn grote interesse, de culturele sector, uit te voeren. Na een zoektocht koos Oonark uiteindelijk voor een gastorganisatie uit een heel andere sector. Hij ging aan de slag bij Veganation, een vereniging die hij wel al kende, dicht bij hem in de buurt actief is en een visie uitdraagt waar Oonark helemaal achterstaat. Hij vertelde ons wat Veganation doet en betekent voor de mensen : In eerste instantie zou ik Veganation een ‘vegan eetplaats’ noemen. Het is echter meer een echte vriendenkring dan een soort van restaurant. Wij maken dagelijks vegan maaltijden met voedseloverschotten en mensen kunnen deze dan bij ons komen opeten. Maar in tegenstelling tot een restaurant, werken wij met een vrije bijdrage: dat betekent dat er zeker mensen zijn die een donatie geven in ruil voor de maaltijd, anderen nemen zelf ingrediënten mee, zoals rijst of pasta, waarmee wij dan later aan de slag kunnen. Ten slotte zijn er ook mensen die heel weinig hebben om te geven, zij kunnen dan kosteloos genieten van het eten.

Door de pandemie werken we wel wat anders: omdat mensen niet meer bij ons kunnen eten, komen wij naar buiten en zijn we meer een voedselbedeling geworden. Nu helpen we vooral mensen in armoede. Zij waren niet onze enige doelgroep, maar door corona en door onze sterke aantrekkingskracht, bereiken we nu vooral veel mensen die het minder breed hebben.


Een echt netwerk uitbouwen

Oonark vertelt met veel enthousiasme over de manier waarop hij bij Veganation te werk gaat. Het wordt al snel duidelijk dat elke dag nieuwe en interessante uitdagingen biedt : We gaan in het weekend naar de markt, biowinkels en Turkse winkels in de buurt. Daar halen we overschotten van groenten op. Daarmee gaan we dan aan de slag in onze keuken. We maken elke dag 1 grote vegan maaltijd. Vervolgens plaatsen we in onze facebook chatgroep een foto van het eten en dan kunnen mensen reageren of ze graag een maaltijd krijgen. Dan brengen wij uiteindelijk het eten rond met onze elektrische fiets. Die fiets kregen we trouwens onlangs van de plaatselijke kringloopwinkel!

Het werk bij Veganation blijft ook niet beperkt tot louter koken. Veel mensen zijn in deze tijden eenzaam en Oonark is vaak de enige persoon die ze op een dag te zien krijgen : Mensen zoeken soms ook sociaal contact en een babbel. Dat willen we hen natuurlijk ook bieden en ik vind het zelf fijn om contact met mensen te hebben. Onlangs vroeg een oudere vrouw me nog of ik haar kon helpen met haar computer. Dat is ook onze bedoeling: we willen een echt netwerk uitbouwen.

Alex, de mentor van Oonark en de oprichter van Veganation, moedigt altijd eigen initiatief aan. De vrijwilligers worden aangemoedigd om zelf recepten te verzinnen en krijgen alle ruimte om in de keuken te experimenteren. Oonark is onlangs zelfs met een eigen project binnen Veganation gestart : Samen met een andere vrijwilliger, die ook muzikant is, heb ik een livestream concert georganiseerd voor onze klanten. Hierop kregen we veel positieve feedback, waardoor we het idee nog verder hebben uitgewerkt. In januari gaan we muzikanten bij hen thuis bezoeken, samen eten en vervolgens muziek maken en delen met de wereld. Wanneer we terug iedereen bij Veganation zelf kunnen ontvangen, gaan we deze concertjes ter plaatste organiseren.


Er is geen reden om geen Samenlevingsdienst te doen!

Oonark zal aan zijn Samenlevingsdienst altijd mooie herinneringen overhouden. Maar zijn engagement eindigt niet na 6 maanden : Ik ga binnen het netwerk van Veganation actief blijven na mijn Samenlevingsdienst. Ik zal altijd dankbaar zijn voor de kansen die ik heb gekregen, want zonder de hulp van Jeroen was ik niet uit mezelf gaan vrijwilligen. Jeroen gaat me zeker bijblijven: hij is een toffe gast. Het geeft me hoop dat er nog zo’n toffe mensen zijn in de wereld, mensen die gewoon goed willen doen voor anderen.

Hij heeft ook nog een gouden raad die hij graag wilt delen met alle Belgische jongeren : Als je de tijd hebt en het financieel aankan, is er geen reden om geen Samenlevingsdienst te doen! Het helpt je echt om te weten te komen waar je interesses liggen en wat je later in je leven wilt doen. De Samenlevingsdienst geeft je alle mogelijkheden om een bijdrage te leveren aan de maatschappij en hieruit voldoening te halen. Waarom niet, zou ik zeggen?