Mijn ongelooflijke Samenlevingsdienst - Getuigenis van een jongere

Op een mooie dag in april belandde een intrigerende e-mail in onze inbox met de titel ‘Mijn ongelooflijke Samenlevingsdienst’. Het was de getuigenis van Elise, die haar Samenlevingsdienst deed in de Jardins d'Arthey. Ze schreef ons om ons te bedanken en we waren erg ontroerd door haar tekst. Haar tekst gaf ons vreugde, bezorgde ons kippenvel en bracht tranen in de ogen. Daarom willen wij het verhaal van deze jongere met jullie delen, die in haar eigen woorden vertelt hoe de Samenlevingsdienst en haar project bij de Jardins d'Arthey haar hebben veranderd. Dit is haar getuigenis:


Ik ben eigenlijk met mijn Samenlevingsdienst begonnen uit teleurstelling. In september 2020 had ik besloten om mijn studie in AESI (aggregaat lager secundair onderwijs) in derde bachelor voort te zetten, ondanks mijn onstabiele emotionele toestand, de gezondheidssituatie en de overheidsmaatregelen. Maar al gauw besefte ik dat die studies psychologisch te zwaar waren voor me. Ze boeiden me niet echt en ik moest bovendien de achterstand van het jaar daarvoor inhalen. Daarbij kwam nog eens dat de cursussen online plaatsvonden en dat lag me niet. Het was een mislukking. Ik moest iets doen. Ik moest een oplossing vinden, een plan voor de toekomst. Wat zou ik dat jaar toch kunnen doen? Die vraag maakte me bang. Ze bracht angst voor de leegte, voor verveling, eenzaamheid, een gevoel van nutteloosheid... Kortom, ik moest die leegte opvullen. 


Een straaltje hoop

Toen ontdekte ik de Samenlevingsdienst, voor mij een sprankelend lichtje in de duisternis. Een adempauze van 6 maanden, waarin er geen specifieke vaardigheden van mij verwacht werden. 6 maanden waarin ik me alleen hoefde in te zetten voor mijn keuzeproject. 6 maanden om na te denken. Toen de afspraak gemaakt was en het contract op mijn projectlocatie getekend, kon het avontuur eindelijk beginnen.

Welkom bij Les Jardins d'Arthey, een organisatie die biologische en lokale consumptie promoot. Ik werd opgenomen in het tuiniersteam. Dat team bestond uit Sébastien, de "boss" (ook al past die term niet bij hem, want hij is echt aardig), andere jongeren in Samenlevingsdienst en nog enkele anderen die er stage liepen of een opleiding volgden. Toen ik er aankwam, voelde ik er me niet echt op mijn plaats. Hoewel mijn vader tuinier is, dacht ik dat ik in deze omgeving niet veel waard zou zijn, dat het weer een sector was die niet bij mij zou passen. Ik klampte me vast aan het idee dat er geen bijzondere dingen van me gevraagd werden. Ik was gewoon gekomen met mijn goede wil en mijn hoop.

Het duurde even voordat ik me had aangepast, maar ik kreeg er al snel plezier in. In het begin kon ik moeilijk tegen de modder op mijn kleren of het vuil op mijn handen. Gelukkig heb ik geleerd om dat los te laten. Is mijn broek vies? Dat is oké, ze dient ervoor. Zijn mijn nagels zwart? Whatever, het is het bewijs van verdienstelijk werk! Ik ben, zeg maar, gewend geraakt aan het contact met de aarde. Het is nu een bron van kracht voor mij. 


Je mogelijkheden ontdekken

Ik moet toegeven dat het in het begin fysiek zwaar was. Ik ben in december met mijn project begonnen. Daarvoor was ik nog nooit een hele dag buiten geweest in zo'n intense kou. Ik heb me kunnen aanpassen aan de ijzige wind en de bijtende vorst. De problemen met mijn bloedsomloop maakten het niet bepaald makkelijker voor mij, maar ik was vastbesloten er doorheen te komen. Ook door de fysieke vermoeidheid. De eerste dagen was ik zo uitgeput toen ik thuiskwam, dat ik meteen ging slapen. Mijn lichaam zat helemaal onder de spierpijn. Nu, na 6 maanden, ben ik sterker geworden. Dankzij de spieren die ik heb versterkt, kan ik nu een hele dag werken zonder pijn. Natuurlijk, niet volledig zonder vermoeidheid, maar ik recupereer snel. Ik ben trots! Dat is nog iets wat ik heb verworven. Ik weet nu dat ik in staat ben om in zulke omstandigheden te werken. 

Tuinieren beviel me echt. Ik heb vooral genoten van witloof in bakken te stapelen tijdens de winter. Een repetitief, zorgvuldig en tijdrovend werk, waaraan ik mij helemaal kon geven en waarbij ik niet meer nadacht over mijn problemen: ik was een en al geconcentreerd op mijn taak. Ik kon me uitleven in het omwoelen van de aarde van de groentebedden en in het uitstrooien van houtsnippers en compost.

Het contact met de natuur heeft mijn geest tot rust gebracht, mijn focus verlegd. Maar het prettigste was dat ik me nuttig voelde. Ik had het gevoel dat ik mijn plek had gevonden. Ik voelde mij betrokken, in een serene sfeer, omringd door mensen die aandacht hebben voor elkaar. Deze ervaring heeft me nieuwe kracht gegeven. Ik kreeg met zoveel opwindende dingen te maken, zoveel mogelijkheden die ik niet had overwogen. Ik kan zelfs zeggen dat ik dankzij Arthey meer hoop heb voor de mensheid. Arthey was een reddingsboei voor mij. 


Op weg naar nieuwe horizonten

Er is veel hoop, ja. Ze geeft me plannen voor de toekomst. Gedurende deze 6 maanden zat ik op een kleine wolk. Ik kan teruggaan naar Arthey als vrijwilliger, maar moet me richten op mijn verdere leven en mijn toekomstplannen realiseren. Dat is niet makkelijk voor mij.

Ik wil de Samenlevingsdienst bedanken om mij de mogelijkheid te bieden deze ervaring te beleven. Ik ben Sébastien zo dankbaar dat hij me deze kans heeft gegeven, en alle mensen die ik heb ontmoet, gewoon omdat ze zijn wie ze zijn. En ik dank het toeval en alle omstandigheden die ervoor hebben gezorgd dat ik op het juiste moment op de juiste plaats ben beland om dit mooie avontuur mee te maken. 


Bedankt, bedankt, bedankt, ...

Elise.